Bayraktarsemiha's Weblog

Seni Sevmek…

bayraktarsemiha — Thu, 06 Oct 2011 16:36:53 +0000

Seni sevmek öyle birşey ki beni değişik bir ben yapıyor. Bir bakıyorum elimde kalem, kağıt sana dair yazılar yazıyorum. Usul usul seni anlatıyorum. Sana aşık olmanın nasıl da keyifli olduğunu sıralıyorum. Cümlelerime seninle başlayıp cümlelerimi seninle bitiriyorum. Sanki satır aralarından sen fırlayacaksın. Her hecede her harfte SEN varsın. Senleyken, sana dairken bir yazar, bir şair oluveriyorum.

Bazen de bir bakıyorum elimde rengarenk kağıtlar bir de makas sana aşkımı anlatacak resimler hazırlıyorum. Birden bir ressam oluyorum. Kullandığım her renkte ayrı bir sen var sanki! Mavide sendeki dinginliğimi, kırmızıda tutkumu, pembede masum sevdamı, yeşilde heyecanımı… buluyorum.

Yani her renk sen, her hece sen… Ve ben seninle hem yazar hem şair hem ressam… Aslında ben senle AŞIK! Senle dünyanın en mutlu aşığı!

Yeni adımlar -1-

bayraktarsemiha — Mon, 19 Sep 2011 19:36:03 +0000

Yeni bir yaşama hevesle adım atmak böyle olsa gerek. Hiç hayal edemeyeceğim olayların ortasında buluverdim kendimi. Aşk denilen o muhteşem duygunun içinde ( dikkatinizi çekerim aşk denilen o illetin pençesinde demedim!?!) yeni bir hayata doğru adımlar atmaktayım.

Bir zamanlar evliliği, aşkı küçümseyen “Aman Allah korusun” diyen ben neler neler düşünmekteyim bir bilseniz!?! Aşkın tanımı benim için eskiden yürek sancısından başka bir şey değilken şimdi aşk adına binlerce güzel tanım yapabilirim. En başta AŞK yerine “onun” adını telaffuz ederim. Sonra aşkın bir mucize olduğuna da inanmaktayım. Bir de hani ismin belirtme, bulunma… halleri olur ya Aşk da insanın mutluluk halidir diyebilirim. Ve daha birçok şey sıralayabilirim.

İşte AŞK denilen güzel olgu evlilik kurumunu bile gözümde muhteşem bir yere taşıyabildi. Eskiden evliliği monotonluk, yarı açık cezaevi gibi yorumlarken şimdilerde evliliğe dair de pek çok güzel şey sıralamaktayım. Evlilik her sabah sevdiğin adama (kadına) günaydın diyebilme, her akşam onunla aynı sofraya oturabilme, her gece onun kokusunu içine çekebilme, her hastalandığında onun sıcacık ellerinin sevgiyle sana sarılması, her mutlulukta göz göze gelip o mutluluğu paylaşabilme… şansını veriyor. Düşünsenize sadece ikinize ait bir ev!?! Ne onun ne senin ne de bir başkasının sizin eviniz. Size ait, her köşesi “sizin” ruhunuzu yansıtan bir ev. Düşünün bir de o evde her sabah beraber işe gitme telaşı yaşıyorsunuz. Evden, sonra çıkan pencereden diğerine el sallıyor. Sonra her sabah banyoda biriniz makyaj yaparken diğeriniz traş olma telaşına düşüyor. Aynı anda diş fırçalama telaşındasınız. Sonra kadın bir çırpıda eşinin kravatını, kıyafetlerini düzeltiyor. Her sabah öpücüklerle tatlı telaşlarla ayrılıyorsunuz. Telaşla evi terk ederken bile akşam sevgi dolu bir eve geleceğinizi biliyorsunuz.

Belki çok romantik oldu ama sanırım aşk koluna böyle bir romantizmi de yanında getiriyor. Bazen ben bu muyum deseniz de bu hal de çok hoşunuza gidiyor. Ben bu yolda en önemli en büyük adımı attım yani aşık oldum. Sıra diğer güzel adımlara…

Semiha BAYRAKTAR

19/09/2011 – 22.35

Yine Pizza?!?

bayraktarsemiha — Tue, 06 Sep 2011 20:55:40 +0000

Afyon’a gelmemle pizzalı günlere dönmem bir oldu. Bir de düzgün pizzayı seçebilsem pek iyi olacak ama neyse… Bugün yine evde çeşit çeşit sulu yemek olmasına rağmen “pizza” istedi canım. Aslına bakarsanız buzluğa stokladığım sebzelerin çözülmesini beklemek işime gelmedi. hemen bir markete girip hazır pizza attım sepetime, eee tabi kolasız da olmaz!?!? Bir güzel fırına koydum. Anaaaaaamm sonra ne göreyim incecik cips vari birşey. bu ne leyn diye isyan etmemek elde değil. Yine paşa paşa dolaptan sebze indirdim, çözülmesini bekledim. Birgün önce şokladığım yeşil fasülyelerin buzları çözülürken ben de pizza diye tanımlayıp satıkları o varlıkla midemin sesini kıstım. Yok ama ben de var birşey, bu pizzanın suçu değil. Bundan önce de yine bir hevesle pizza almıştım. Markaya takılıp üstündeki diğer yazıları önemsemeyince ancak evde kepekli undan vejeteryan pizza olduğunu algılayabilmiştim. Güya bu sefer üstünü de okudum ama ince hamur denilen şeyin böyle bir şey olacağını akıl edemedim. Sanırım benim herif haklı. Bana sen pazara, markete gitme ben alayım sen yap diyor. Alışveriş yapma kabiliyetim yok sanırım. Eeee her aldığın pizza sorunlu, her aldığın sebze kötü çıkar mı yahu?!? Çıkıyor işte!?! Ne yapalım biz de herifi yollarız alışverişe:)

06/06/2011

Semiha BAYRAKTAR

Özlemek ve Aşk

bayraktarsemiha — Thu, 04 Aug 2011 23:01:11 +0000

AŞKINI ÖZLEMEK HEM ACI HEM DE GÜZEL. ÖYLE BİR ŞEY Kİ ÖZLEMEK; CANIN YANIYOR, KAVRULUYORSUN, NEFES ALAMIYORSUN, SANKİ TÜM DÜNYA ÜSTÜNE GELİYOR, HER SÖZ BATIYOR, HER CÜMLE GEREKSİZ GELİYOR. SADECE ONU DÜŞLÜYORSUN. ZAMAN GEÇSİN VE KAVUŞAYIM DİYORSUN. İŞTE O AN ÖYLE BİR NEFES ALIYORSUN Kİ GÖZLERİNİN ÖNÜNE ANLAR GELİYOR MUTLU OLUYORSUN. YA İŞTE BENİM ÖZLEDİĞİM ADAM GERÇEKTEN SEVDİĞİM ADAM DİYORSUN. O YANINDAYMİŞ GİBİ HİSSEDİYORSUN. YÜZÜNDE EN ANLAMLI TEBESSÜM BELİRİYOR. BİRDEN İÇİNİN ÜRPERDİĞİNİ HİSSEDİYORSUN. AŞK VE ÖZLEM İŞTE BÖYLE BİRŞEY. EN SOLUKSUZ ANINDA BİLE, HASRETİNDEN TÜKENİRKEN BİLE ONUN VARLIĞIYLA MUTLU OLMAK. AŞKINA HASRET KALMAK. NEYSEKİ KAVUŞACAĞINI BİLMEK. BUGÜN YA DA YARIN BİRGÜN ELBET ONUN KOLLARINDA UYANACAĞINI BİLMEK, BUNU BİLEREK HASRET ÇEKMEK. EY AŞK SEN NELERE KADİRSİN!?! AŞKTAN DA ÖTE EY SEVDİĞİM SEN NELERE KADİRSİN Kİ BENİ BÖYLE AŞIK ETTİN KENDİNE, HASRETİ BİLE SEVDİRDİN BANA…

5 AğUSTOS 2011 – 01:50

kağıt havluya karalamalar

bayraktarsemiha — Thu, 04 Aug 2011 22:19:21 +0000

NEDENSE HEP GECE GECE YAZMAK GELiR içiMDEN. YiNE GECENiN BiR VAKTiNDEYiM VE YAZMAKTAYIM. AMA BU SEFER BAZI KüçüK(!) FARKLILIKLAR VAR. NORMALiNDE BiLGiSAYAR BAşINDA BiR WORD BELGESi AçIP DöKERiM DiLiMDE, YüREğiMDE OLANLARI. AMA şiMDi ELiMDE BiR KAğIT HAVLU, BiR DE KALEM YAZMAYA çALIşIYORUM.DüZGüN YAZABiLMEK içiN iSE KiTAPLIğIMDAN BiR GRANGE KiTABI ALDIM. SAğ OLSUN PEK YARDIMCI OLUYOR. ASLINDA ANNEMiN ISRARI iLE Q KLAVYELi TELEFON ZIMBIRTISINDAN DA ALDIM.AMA O DA PARMAK UCUNDA YüRüMEK GiBi. PARMAK UCUNDA YüRüMEK DE ALIşINCA PEK KOLAY BiR EYLEMDiR AMA SüREKLi YAPABiLMEK DE ZORDUR. Q KLAVYELi TELEFONLARDA YAZMAK DA öYLE. UZUN SüRE YAPABiECEğiM BiR EYLEM DEğiL. HEM DüşüNMEMi DE ENGELLiYOR. AMA YAZMA AşKINA BUNLARIN HiçBiRi ENGEL OLAMIYOR.NEYSE EN iYiSi BU YAZIYI şiMDi SONLANDIRIP YENi BiR KAğIT HAVLU KOPARMAK

İnsan neden alışkanlıklarından bir türlü vazgeçemez?!?!

bayraktarsemiha — Sun, 26 Jun 2011 16:58:12 +0000

Az evvel Farid FARJAD dinliyordum. Bir baktım yine elimde kalem kağıt!?! Birden canım şarap çekmiş hemen de moda girmişim. Sonra düşündüm de Farid FARJAD çalarken illa şarap içip yazı mı yazmalıyım?!? Başka bir eylem yapamaz mıyım?!? Ya da illa Farid FARJAD kemanı inletirken mi yazı yazmalıyım?!? Yazı yazarken Ayla DİKMEN dinleyemez miyim yahu?!? (Ayla DİKMEN ne alaka demeyin birden aklıma o geldi ben de müzik listeme hemen albümünü sürükledim.)

Bunları düşünürken alışkanlıklarıma ne kadar bağlı olduğumu sınırları çok zor aştığımı fark ettim. Aslında o kadar basit şeyler ki ya şimdi bunlara niye kafa patlattı ki bu hatun diyebilirsiniz ama basit şeyler bizim hayatımızı oluşturmuyor mu?!? Yazı yazarken noktalama işaretlerini Türkçe yazım kurallarını katledercesine kullanmam bile beni ben yapan hayatın bir parçası. Sokağa çıkmadan önce mutfağı, sonra muslukları ve son anda ütüyü kontrol etmem. (Hoş bu tamamen benim obsesifliğim) Asla yüksek bel pantolon giymemem, babet giymek yerine illa topuklu ayakkabı giymem, ayak tırnaklarıma kırmızı ya da bordo oje sürmem, spor ayakkabımın beyaz olması, saçlarımı gerekmedikçe toplamamak, hamur işi yaparken sürekli çiğ hamur yemek(!), gece yatağımda hayal kurmadan uykuya dalamamak… Daha binlerce alışkanlık sayabilirim. Her şeyden öte blog adresimin renkleri iç karartıcı olmasına ve blog servisinin birçok alternatif sunmasına rağmen bir türlü değiştiremem bile alışkanlıklarımın hayatımdaki rolünü gösterir. Ve inanır mısınız yıllardır temaları yönetme sekmesine tıklarım ve her seferinde bir güç beni bu eylemden alıkoyar!?!

Tamam, kabul ediyorum. Bu alışkanlıklar bizim hayatımızın oluşturuyor, belki de bizi biz yapıyorlar. Ama bu alışkanlıklar hayatımızı monotonlaştırmıyorlar mı?!? Yani her seferinde evden çıkarken son anda ütüyü kontrol edeceğimi bilmek tekdüzelik değil mi?!? Her hafta tırnaklarımdaki ojelerimi tazeleyeceğimi, iki seçenekten birini seçeceğimi bilmek, soru işaretinden sonra ünlem koyacağımı bilmek sıkıcı olmaz mı?!? Gariptir ki bunların hiçbiri beni rahatsız etmiyor. Ve körü körüne bu alışkanlıklarımı seviyorum.

Neyse gideyim de ojelerimi tazeleyeyim. Bugün günlerden Pazar neden olsa, bakım yapmak lazım. Topuklu ayakkabıları da silmek lazım yarın işe düz taban ayakkabıyla gidilmez…

26.06.2011 – 19.50

Semiha BAYRAKTAR

Sensizlikten üşürken senli düşlerde ısınıyorum…

bayraktarsemiha — Mon, 20 Jun 2011 21:27:23 +0000

Zamanlardan bir zaman, günlerden de herhangi bir gün dilimde yürekler dolusu türkü, gözlerimde hafif nem eh bir de hafif tebessümle renklenince; her şey bir başka oluyor işte!?!

Issız bir gecenin sokağındayım yine, mumlarımı yaktım. Gitarımın telleri paslandı paslanacak onu da alıyorum elime. “Hadi beh utandırma beh dazlağım beni en güzel melodiler çıksın” diye fısıldıyorum. Hemen dile geliyor. Önce “Güneş küsmüş şavkımıyor, ah sensiz zerdali güzeli gözlerinle bak bana” diyorum. Söylerken nasıl da pay biçiyorum kendime!?! Keder eş oldu yenemiyorum ah sensiz… Sensizliğin kederini bile seviyorum o an. Sensizlik bana senli hayaller kurdurtuyor. Sensizlik beni âşık bir hayalperest kılıyor. Türkü bitiyor dilimde, ben hayallere devam ediyorum. Dazlak tellerinde gezen parmaklarıma usulca eşlik ediyor. Halime gülümsüyorum.

Mumun alevi titriyor, içimdeki hasret titriyor yüreğimin derinliklerinde bir yerde. Hasretten üşür mü insan?!? Üşüyormuş!?! Sonra yine hayalperestliğe dönüyorum. İçim ısınıyor. Sensizlikten üşürken senli düşlerde ısınıyorum. Senli düşlere sarılıyorum. Avuçlarım terliyor, parmak uçlarım acıyor. Dazlak ağlıyor, ben nemli gözlerimle gülümsüyorum…

21.06.11 – 00.10

Semiha BAYRAKTAR

YA BENİM İÇİM NEDEN SIKILIYOR?!?

bayraktarsemiha — Fri, 17 Jun 2011 20:20:35 +0000

Hani hepimize olur ya içimizde bir sıkıntı vardır ama nedenini bulamayız bir türlü!?! Neden ararken binlerce neden sıralarız. Aslında hepsi çok mantıklı nedenlerdir sıkıntımıza birer kalıp olabilirler. Ama tek tek nedenleri sıralar ve hepsine birer çözüm bulup “ya benim içim neden sıkılıyor” sorusunu yöneltiriz kendimize, duvarlara, aynalara… O sorunun cevabı yoktur. Cevap aramak da bataklıkta boşuna debelenmektir. Cevap aradıkça boğulmaya başlarız. Herkese çatarız sanki insanlar gereksiz sıkıntımızın sebebidirler. Her laf, her insan, her olay bize batar. Neden?!? Neden yoktur işte!?! Bir de etraftan duruma teşhisler vardır. Kesin kafayı şuna taktı derler. Şu kısmı her zaman değişir. Ama hiçbir zaman gerçek sebep “şu” değildir. Aslında olay çok basittir. Bir müddettir tüm durumları görmezden gelmişizdir. Umursamaz davranmıştır. Belki de gerçekten o anlarda umursamamışızdır da. Ve şimdi gün gelmiştir. Bir şeyler birikmiştir. Sıra sıkılmaya, daralmaya gelmiştir. İşte bu dönemler için herkesin farklı yöntemleri vardır. Kimisi kendini yemek yemeye verir, kimisi durmadan tatlı tüketir, kimisi sürekli bağırır çağırır, kimisi uyur (favorilerimden biridir!), kimisi ağlamak için alternatif yöntemlere başvurur, kimisi alış veriş yapar, kimisi temizliğe verir kendini… Bense böyle durumlarda arınma yöntemine giderim. Arınmak mı?!? Biliyorum yine hatundan entelce bir şey çıkacak diyorsunuz. Öyle nirvanaya ulaşma gayelerim filan olmuyor. Ya da ortamın feng shuisini değiştirme gibi gayelerim de olmuyor. Müzik çalara Pink Floyd albümlerinin hepsini koyuyorum, gözlerimi kapatıyorum. Her şey bu kadar basit oluyor. Sebep aramaya çalışmıyorum, kendimi yıpratmıyorum. Roger Waters’dan Wish You Were Here, Eclipse, Goodbye Blue Sky… dinledikçe arınıyorum. Tüm evren değişiyor. Benim sıkıntım da evrenin bir yerlerinde kaybolup gidiyor. Şimdi eğer canınız sıkılıyorsa etrafa çatmayı bırakın, yönteminizi seçin ve sıkıntınızı evrene postalayın!?! Hadi hepimize kolay gelsin;)

Semiha BAYRAKTAR

17/06/2011 – 23.17

“AŞK” hiç bitmesin…

bayraktarsemiha — Tue, 14 Jun 2011 18:14:44 +0000

Uzun zaman sonra yine elimde bir kadeh kırmızı şarap ve fonda Farid FARJAD. Ruhumun derinliklerine inen melodileri gözlerimi kapayıp dinliyorum bir süre. Sanki gözlerimi kaptırsam tüm hüzünlerim, tüm gülümsemelerim, tüm anlarım ve anılarım ben de kalacakmış gibi. Gözlerimi açmaya kıyamıyorum. Sanki gözlerimi açsam tüm büyü bozulacak, kapılar açılacak, bir hortum çıkacak, depremler / seller olacak ve ben tüm bu felaketlerin arasında kaybolacakmışım gibi. Her bir nota hücrelerime nüfuz ediyor. Aşk gibi bir şey bu…

Gözlerim hala kapalı, şarabın tadı da hafif acı. Bir rüyada buluyorum kendimi. Uçsuz bucaksız bir maviliğin ortasındayım. Üzerimde bembeyaz bir elbise martılarla dans ediyorum. Tam da başımın üstünde harelenmiş uçuyorlar. Bir el uzanıyor maviliklerin ortasından. Öyle sıkı tutuyorum ki o eli ama belli etmiyorum da korkup kaçmasın istiyorum. Gülümsüyor. Martılar daha da hızlanıyorlar. O gülümsedikçe ona daha da yaklaşıyorum. Diğer elimi de uzatıyorum. Ya tutmazsa diye korkuyorum. O da tutuyor elimi. Birbirimize karışıyoruz. Şarap ağzımda mayhoş bir tat bırakıyor. Gözlerimi açmaktan korkuyorum. Her şeyin tuzla buz olmasından korkuyorum. O an bitmesin istiyorum. Aşk bitmesin istiyorum. Martılar hep başımızda dans etsin, mavilikler hep ayaklarımızın altından aksın…

Korkarak gözlerimi açıyorum. Gözlerimde ıslaklık, yüzümde güzel bir tebessüm… Şarap bitmiş. Şişe boş. Keman sesi hala kulaklarımda. Sevdiğim adam hala yanı başımda. Aşk tam da aramızda… Aşk hiç bitmesin.

Semiha BAYRAKTAR

14/06/2011 21.10

Aşk mı geldi, ne zaman?!?

bayraktarsemiha — Mon, 06 Jun 2011 20:56:47 +0000

Aşklar nasıl başlar, nasıl kapımızı çalar hiç bilmeyiz ya da zar zor hatırlarız. Bir de bazılarımız olayı bir aşk filmine çevirmek adına o ilk anı yaşayarak anlatırlar ama her defasında replikler, üzerlerindeki kıyafetler, bulunulan yerin koordinatları değişir. Açıkçası bir kandırmacadır. Aşk güzel bir durumdur. Ve biz hep başındaymış gibi yaşamak isteriz. Bu yüzden de hep nasıl geldiğini anlamaya çalışır ya da hep o ana döneriz. Aslında aşk bir ara gelir. Siz yaşarsınız ve bir gün düşünmeye başlarsınız ya da birden “aşk bu yahu” dersiniz. Olay bu kadar basittir aslında. Bir de bitişler vardı herkes hangi ara bu aşk bitti hatırlamıyorum dese de herkes ne zaman bittiğini bilir. Neyse şimdi bitişe takılmak istemiyorum. Her aşık gibi ben de sondan bahsetmekten kaçmaktayım.

Diyeceksiniz şimdi “eee aşıksın peki sen başlangıcını gerçekten hatırlamıyor musun?!?” Evet, size kesin bir zaman dilimi veremem. Hele onu ilk gördüğüm an hiç diyemem:) Onu ilk gördüğüm an kafamda binlerce düşünce vardı. Zaten o ortamda belli bir amaç için bulunmaktaydım. Bir erkeğin arkadaşıma olan davranışlarını gözlemlemek gibi ulvi bir görevim vardı. (Ahhh biz kızlar!?! ) Hoş bu görevi pek de yerine getirebildiğim söylenemez aslında!?! Yanımda kafa bir adam, sohbet mükemmel… Aaaa ben gözlemciydim di mi?!? Tüh unutuvermişim. Bu güzel sohbetin arasında. Yani görev telaşı ve hoş sohbet arasında görür görmez aşık olma gibi bir yalanı söyleyemem. Ya da son zamanların meşhur repliği “elektrik aldım” tümcesini de kuramam. Ama çok eğlendim. Uzun zamandır böyle rahat, hoş, daldan dala konan, beni benden alan bir sohbetim olmamıştı. O masadan kalktığımda “işte bu adam” demedim. Ama paniklemiştim. Yüzüm yanıyordu. Bir an önce eve gitmek istiyordum. Keşke’li cümleler kurup vazgeçiyordum. Ayrılırken görüşürüz bile diyememiştim. Elini sıkmıştım. Neyseki adını biliyordum. Bir de daldan dala atlayan sohbetimizden çıkardığım birkaç kırıntı vardı onla ilgili. Şu an kırıntı dediğime bakmayın. Onunla bir daha konuştuğum güne kadar o kırıntılar bana hazine gibi gelmişlerdi. Durmadan sohbetimizi kafamda canlandırıyordum. Bazı kısımlarını unutmaya başlayınca da kendime kızıyordum.

Sonra bir şekilde diğer yanım, “sevgilim” dediğim oldu. “Eee aşk “sevgilim” dediğin gün mü geldi” diye sorarsanız. Bilmem?!? Ben aşkın geldiğini onun gözlerine baktığımda gülmek istediğimi fark ettiğimde anladım. Onunla telefonda konuşurken olduğum yerde yayılıp kahkahalar attığımda fark ettim. Telefonla konuşmayı sevmediğim halde sürekli bahane bulup onu aradığımda anladım. Telaşla yanıma gelmesini beklediğimde, yemek yaparken sarıldığında, kokusunu hissettiğimde, bana gülümsediğinde, hissettirmeden akıl verdiğinde, saçmaladığım halde beni dinlediğinde… anladım. Evet, ya bu AŞK!?! dedim. Yani öyle aşk birden bire gelmedi. Evet, geldiğini belki hissettirmedi. Ama yavaş yavaş iliklerime işledi. Ve bana kalem kâğıdı aldırdı. Bu satırları yazdırdı. (Çaktırmayın bu satırları bana aşk değil sevdiğim adam yazdırıyor. Onun gülüşü, sesi, kokusu, bakışı… olmasa bu satırların hiç biri olmazdı.)

O zaman hep aşkla tümcelere boğulmak dileğiyle diyelim…

Semiha BAYRAKTAR

06/06/2011